Sabiha Gökçen tarafından yetiştirilen dört kadın pilotun (diğerleri Edibe Subaşı, Yıldız Uçman ve Sahavet Karapas) sonuncusudur.
1925’te Bulgaristan”ın Vidin şehrinde dünyaya geldi. İlk Türk kadın pilot Sabiha Gökçen’in uçakla Balkanlar’ı gezmesinden ve Sofya’da yaptığı gösterilerden çok etkilenerek Türkiye’ye geldi. Türkkuşu Eğitim Merkezi’ne kaydoldu. Sabiha Gökçen tarafından yetiştirildi. Önce paraşütçülük, daha sonra planör ve pilot brövesi aldı. Türkkuşu okullarında yüzlerce öğrenci yetiştirdi.
1955 yılında Hollanda ve Almanya”da yapılan uluslararası gösterilere paraşütçü olarak katıldı. Havacılık tarihinin efsanevi pilotu (Amerika’nın ilk kadın pilotu) Jacqueline Cochran tarafından ABD”ye davet edilmesi üzerine Tenesse Üniversitesi”ne giderek özel bursla sivil havacılık okulunda eğitim gördü. 1956 yılında Bağdat”ta yapılan uçuş gösterilerine pilot olarak katıldı.
Nezihe Viranyalı, 100″den fazla paraşütle atlayış gerçekleştirdi. Türk Hava Kurumu’ndan minare işçisi olarak emekli oldu. “O zamanlar en tehlikeli meslek minare işçiliğiymiş. İlk kadın pilotlar da o zamana göre bayan olarak tehlikeli bir meslek seçtikleri için sigortaları minare işçisi olarak yapılmış.”
Planörle 100 saatten fazla, motorlu uçaklarla 2800 saatten fazla uçuş yaptı. Amerikalı yazar Stuart Kline Türk Havacılık Kronolojisi adlı kitabında yazı ve resimlerle Türkiye”nin ilk kadın pilotlarından Nezihe Viranyalı”ya yer vermiştir.
Hayatının son yıllarını İstanbul”da bir huzurevinde geçiren Viranyalı’nın, kaza sonucu kırılan ayağı ve omzu nedeniyle geçirdiği ameliyatlar sonrasında kangren olan bir bacağı kesildi. 2004 yılında Dünya Gazetesi tarafından kendisine Türk Kadın Onur Ödülü verildi.
Bağırsak kanseri olan Viranyalı, 22 Aralık 2004 günü İstanbul’da hayatını kaybetti. Karacaahmet Mezarlığı’nda toprağa verildi.
Neziye Viranyalı, hayatı boyunca Atatürk’ün çizdiği çağdaş Türk kadını modeline uymak için çabaladı. 1940’lı yıllarda Ankara’da ilk özel otomobili olan kadınlardan birisiydi. Buz pateni yapar, akordeon çalardı. Almanca, İngilizce, Bulgarca, Rusça biliyordu.
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Edibe Subaşı, Atatürk“ün manevi kızı ve dünyanın ilk kadın savaş pilotu olan Sabiha Gökçen tarafından yetiştirilmiş olan 4 kadın pilottan biridir. (Diğerleri Nezihe Viranyalı, Yıldız Uçman ve Sahavet Karapas”tır.)
Edibe Subaşı“nı Atatürk, vefatından kısa süre önce çıktığı Adana gezisinde ortaokul öğrencisiyken keşfetti. Subaşı, 1957’de geçirdiği bir uçak kazası sonucu vücudunun büyük bir bölümü yandığı için iki yıl yatarak tedavi gördü.
Subaşı, eşiyle birlikte İzmir’deki Emekli Sandığı’na ait huzurevinde hayatını sürdürüyor. Kendisi de birçok öğrenci yetiştiren Subaşı, 104 defa paraşütle atlamıştır.
Türk Hava Kurumu’ndan minare işçisi olarak emekli oldu. “O zamanlar en tehlikeli meslek minare işçiliğiymiş. İlk kadın pilotlar da o zamana göre bayan olarak tehlikeli bir meslek seçtikleri için sigortaları minare işçisi olarak yapılmış.”
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Türkiye”nin ilk kadın paraşütçüsü
Sabiha Gökçen tarafından yetiştirilen dört kadın pilot arasındadır (diğerleri Edibe Subaşı, Nezihe Viranyalı ve Sahavet Karapas).
Eylül 1935″de Rus R-5 uçağından yaptığı atlayış ile Türkiye”nin ilk kadın paraşütçüsü oldu.
Türk Hava Kurumu’ndan minare işçisi olarak emekli oldu. “O zamanlar en tehlikeli meslek minare işçiliğiymiş. İlk kadın pilotlar da o zamana göre bayan olarak tehlikeli bir meslek seçtikleri için sigortaları minare işçisi olarak yapılmış.”
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Göklerde İlk Türk Kadını (30 Kasım 1913):
Tek motorlu üstü açık tayyareye binme cesareti gösteren ilk kadın
Balkan Harbininden sonra Donanma Cemiyeti’nin tayyare ve gemi alma hususunda açtığı büyük bağış kampanyasına Türk milleti geniş çapta iştirak ediyordu. Ata Paşa’nın oğlu Şevket Bey’in kızı Belkıs Şevket Hanım, Müdafa-i Hukuk-ı Nisvan (Kadın Hakları Koruma Derneği) kurucularından olarak bağış kampanyasını hararetle desteklemekteydi.
Dernek, 1.Kolordu Komutan Vekili Cemal Paşa’dan izin aldı ve Belkıs Hanım”ın uçuşu kararlaştırıldı. Mektep Müdürü Binbaşı Veli Bey’e gerekli talimat verildi. 30 Kasım 1913’te dernek üyesi hanımlar bayrak ve flamalarıyla Yeşilköy tayyare meydanına gittiler. Belkıs Hanım’a uçuş elbisesi ve gözlük verildikten sonra Fethi Bey’in idare ettiği Osmanlı isimli Deperdussin’e bindi. İstanbul üzerinde 15 dakika uçtular ve halkı bağışa çağıran propaganda kartları attılar.
İyi derecede İngilizce bilen Belkıs Şevket Hanım, özel okullarda müzik, İngilizce ve çocuk bakımı dersleri vermekteydi.
Müdafa-i Hukuk-ı Nisvan (Kadın Hakları Koruma Derneği)
Elliyi aşkın üyesi bulunan bu dernek, aynı yıl, üyelerinden Bedriye Osman Hanım”ın Telefon Şirketi”ne memur olarak girmesi yolunda çaba harcadı ve başarıya ulaştı.
kaynak: kimkimdir.gen.tr
İlk Kadın Savaş Pilotu
Emekli Albay Şenay Günay
Türkiye”de uçağa binen ilk kadın Belkıs Şevket Hanım“dır. (1912) Türkiye”nin ilk uçağını kullanan kadın ise; Atatürk“ün manevi kızı Sabiha Gökçen“dir. Türkiye”nin ilk kadın askeri pilotu yine Sabiha Gökçen”dir. Atatürk”ün Türk kadınının her alanda başarılı olabileceğine inandığını, buna örnek olarak da kendisini yetiştirmek istediğini söylemesi üzerine 1935 yılında havacılığa başlayan Sabiha Gökçen, Sovyetler Birliği”nde Yüksek Planör Okulu”nu bitirdikten sonra, planör öğretmenliği yaptı. Türk havacılık tarihi ilerleyen yıllarda başka kadın pilotları da yetiştirdi. Bunlardan birisi var ki, bir ilke imza attı. Şenay Günay, ilk kadın savaş pilotumuz olarak tarihe geçti.
Şenay Günay, Antakyalı. 1938 yılında doğan sanatçı Türkiye’nin ilk kadın savaş hava albayı Günay, Hava Kuvvetleri’nin çeşitli kademelerinde görev aldı.
Demokrat Merkez Parti“nin kurucu üyelerinden de olan Şenay Günay, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi“nin ikinci sınıfında okurken, Hava Harp Okulu“na kız öğrenci alınmasına dair çıkan yasadan yararlanarak 1956 yılında bir kız arkadaşı ile birlikte Hava Harp Okulu”na girer. İki yıl eğitim alan Günay, Asteğmen olarak mezun olduktan sonra İzmir-Gaziemir“deki Uçuş Okulu“na gider. Bu okuldan sonra Eskişehir Jet Filo Komutanlığı“nda eğitimine devam eden Günay, jet brövesi alarak jet pilotu oldu. F-86 ve C-47″lerde uçan Şenay Günay Hava Kuvvetleri”nde 23 yıl görev yaptı ve Albay rütbesinde emekli oldu.
1980’de emekli olan Günay resme olan tutkusu sebebiyle zaman içinde, Ankara Kadın Ressamlar Derneği’nin yurt içi ve yurt dışında açtığı karma sergilerde resimlerini sergiledi. Washington’daki National Museum-Women”in Art üyesidir.
2006 yılının Nisan ayında 17. kişisel sergisini Gaziantep’te açtı.
Kendi İfadesiyle
“Askerlik ve resim zıt değil’
Resim yapmayı her zaman çok sevdim. 4 yaşından itibaren resim yaptığımı hatırlıyorum. Fakat ancak emekli olduktan sonra resme vakit ayırabildim. 1960’ta dünyanın ilk kadın savaş pilotlarından biri oldum. 1980’de albay rütbesindeyken kendi arzumla emekliye ayrıldım. Emekliliğimle birlikte resme tekrar başladım, 17 kişisel sergi açtım. Empresyonist tarzda resim yapıyorum. Türk resmine yön veren asker ressamlarımızdır ve bu bir gerçektir. TSK’nın, sanata verdiği önemi ortaya çıkarmak amacıyla böyle bir sergi yapmak istediğini düşünüyorum. Askerlik ve resim birbirine zıt alanlar değil. Çünkü ikisinde de bir disiplin mevzubahis.
25 Şubat 2002 tarihli SABAH Gazetesi”nde yayınlanan röportaj
(Röportajı yapan gazeteci: Hale GÖNÜLTAŞ)
* 50″li yılların Türkiye”sinde erkek egemenliği içinde Türk Silahlı Kuvvetleri”ne girmeye nasıl karar verdiniz?
O sıralar Hukuk Fakültesi öğrencisiydim. Birgün radyodan Hava Kuvvetleri”ne pilot adayı alınacağını anonsunu duydum. Aileme danıştım. Babam son derece muhafazakar bir insandı. Önce çok karşı çıktı. Sonra yoğun ısrarlarımla sınava girmeme izin verdi. İstanbul”dan sınava girmek üzere İzmir”e gittim. Sınavlara girdim ve kazandım. Hava Harp Okulu”nda pilot adayı olarak eğitime başladım.
KARDEŞ GİBİYDİK
* Erkek pilotlar sizi nasıl karşıladı?
Okulda sadece iki bayan pilot adayıydık. Erkek hegomonyasının olduğu ve askerliğin erkek işi olduğu bir dönemdi. Tabi önce şaşkınlıkla karşılamış olabilirler. Ama bizlere hissettirmediler. Erkek arkadaşlarımızla birlikte, aynı eğitimi aldık. Kadın olduğumuzu hiçbir zaman onlara hissettirmedik. Aynı eğitim kıyafetleri, postallar, şapka…
* Eğitiminizi tamamlayıp ilk uçuşa çıktığınız gün ne hissettiniz?
O gün dünya basını Ankara”ya alana akın etmişti. Uçuş öncesi hocam bana, “Şenay ne olur beni mahçup etme” dedi. Uçağı kırmadan başarı ile meydana indirdim. Bir ABD”li gazeteci yanıma yaklaşarak, “Lütfen arkadaşlarınızın sizi omuzlara almasını istiyoruz” dedi. Ama bizim bir muhafazakar tarafımız vardı. Bunu gazetecilere anlattım. Böyle bir fotoğrafı veremeyeceğimi söyledim. Daha sonra bana aynı gazeteci, “Orduda, cinsel tacize uğradınız mı?” diye sordu. Ben de Türk gelenek ve göreneklerinin asla böyle bir şeye izin vermeyeceğini ve Türk kızının aile içerisinde saygı ve sevgi içinde yoğrulduğunu söyledim. Çünkü bizler kardeş gibiydik.
* Havada tehlike atlattınız mı?
Evet, Bir gün askeri nakliye uçaklarından biri ile Diyarbakır”dan Ankara”ya ABD”li bir heyeti getiriyordum. Hava koşulları çok kötüydü. Hidrolik sistem arızalandı. Uçak irtifa kaybetmeye başladı. Tek motora kalmıştım. Uçak sol tarafa yattı. Heyet panik oldu. Sonra bir bulut parçası buldum. Oradan indim. Elmadağın karlı yamaçları ile burun buruna geldim. Buz kırıcı çalışmıyordu ama limit limite Ankara”ya indim.
SEN KIZSIN, JET KULLANAMAZSIN!
* Orduda kadın olmanın avantajları oldu mu?
Hayır. Tam aksine kadın olmamızdan dolayı bir adım geride kaldığımız zamanlar oldu. Örneğin, Hava Harp Okulu ikinci sınıftaydım. Hava Harp Okulu”nda yapılan bir sınavla jet pilotu yetiştirilmek üzere 2 pilot Teksas”a gönderilecekti. Sınava girdim. Ergin Celasin ve ben kazandım. İkimizi çağırdılar ve “Sizleri komutan görmek istiyor” dediler. Önce Ergin girdi içeriye. Sonra tabur komutanım “Hadi Şenay sıra sende” dedi. Postallarımı parlattım ve içeri girdim. Eğitim başkanı, gözlüğünün üzerinden bana baktı ve “Ama sen kızsın olamaz” dedi. Dışarı çıktım. Yerime yedekten biri kaydırıldı. Benim sınavım iptal edildi. Bir Türk genç kızı Teksas”a gitse dünya ayağa kalkardı. Türkiye”nin adı tüm dünyaya duyurulurdu. Ama kadınlara genişleme olanağı ve fırsatı verilmedi.
* Yükselme şansınız olmadığı için mi emekliye ayrıldınız?
Türk Silahlı Kuvvetler”deki tek kadın pilot albaydım. Eğer komutanlarım isteselerdi, “Şenay ayrılma. Kal. Sen general olabilirsin” diyebilirlerdi. Ama tam aksine, ayrılmamız için bütün şartları altın tepsiyle önümüze sundular. O yıllarda görev yapan kadın subaylar sessiz sedasız görevlerimizi yaptık. 1960″da Hava Harp Okulu”na bayan alınması durduruldu. Bugünün emekli albayları elleri öpülecek insanlardır. Türk kadınının yazgısının değişmesine neden olmuşlardır. Onlar Atatürk”ün özlemlerini yerine getiren sessiz kahramanlardır.
* Halen bir kadın albay generalliğe yükselemedi. Neden acaba?
Siz bir bayanı askeri okullara alıyorsunuz. Ona üniforma giydiriyorsunuz. Rütbe veriyorsunuz. Ama albaylıkta dur diyorsunuz. Böyle şey olamaz. Kadının önünün tıkanması ve rütbelerinin büyütülmemesi için hiçbir neden yok.
* Kadın komutan bir erkek komutandan farklı ne düşünebilir, nasıl bir politika ortaya koyabilir?
Erkekler sakın alınmasın. Ama kadınlar sayesinde dünyada savaşlar engellenecektir.
“Regl döneminde bile uçardım”
Elinin hamuru ile erkek işine girmiş denmesin diye meslek hayatım boyunca özel günlerimde dahi uçtum. “Regliyim, uçamam” diyemezdim. Bir gün filo doktoru bana “Sizinle özel konuşmak istiyorum” dedi. “Aylardır bu filonun doktoruyum ve her sabah gelirim. Ama sen bir şey söylemiyorsun. Sen özel gün yaşamaz mısın?” diye sordu. “Beni rahatsız etmiyor” dedim. Doktor da bana “Bu çok önemli yukarda büyük tehlike yaratabilir” dedi. Ama yine de söyleyemedim. Bu durum ordudaki genç kızlar arasında şimdi de yaşanıyor. Ve çok sakıncalı.”
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Pembe Candaner, Kariyer.net Genel Müdürü oldu. Candaner”in 21 Ağustos tarihinde görevi devraldığı öğrenildi.
T.E.D Ankara Koleji”ni bitiren Pembe Candaner, Orta Doğu Teknik Üniversitesi Psikoloji Bölümünden mezun olduktan sonra, Ankara Üniversitesi Dil, Tarih ve Coğrafya Fakültesi Sanat Tarihi Bölümünde yüksek lisans çalışmalarını tamamladı.
Orta Doğu Teknik Üniversitesi ve Marmara Üniversitesi”nde öğretim görevlisi olarak çalışmalarını sürdürdü. Finans ve İşletme okudu. Doktora çalışmalarını yaptığı Amerika Birleşik Devletleri”nden Türkiye”ye dönen Pembe Candaner, 1997 yılında İnsan Kaynakları sahasında dünya lideri olan ve 75 ülkede faaliyet gösteren ADECCO S.A. grubunun bir üyesi olan ADECCO Türkiye”nin Genel Müdürlük görevine getirildi.
2006 Ağustos ayı itibariyle Kariyer.net Genel Müdürlüğü görevini üstlendi. İstihdam, kariyer danışmanlığı, işsizlik çözümleri, meslek tanımları ve algıları, liderlik ve yönetim konularında uzmanlaşan Candaner, aynı zamanda Özel İstihdam Büroları Derneği Başkanı. Candaner, aynı zamanda Sabah gazetesi “İşte İnsan” ekinde köşe yazarı, International Business Leaders Association, Executive Women”s Forum, National Human Resources Association ve TUSİAD üyesi. Candaner”in bir çok uluslararası yayını ve basılmış bir kitabı bulunuyor.
Özel İstihdam Büroları Derneği Başkanı da olan Candaner, aynı zamanda Sabah gazetesi “İşte İnsan” ekinde köşe yazarı olarak görev yapıyor.
kaynak: kimkimdir.gen.tr
1934 yılında Urfa”da doğmuş olan Prof. Dr. Yaşar Yücel, orta öğrenimini Ankara Gazi Lisesi”nde tamamladıktan sonra, A.Ü. Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi“ne girerek, 1958 yılında Tarih Bölümü“nü bitirmiştir. Askerlik görevini takiben 1960 yılında adı geçen Fakültenin Yeniçağ Tarihi Kürsüsü”ne Asistan olarak girmiştir.
1963 yılında, “Ankara Savaşına Kadar Candarlıoğulları Beyliği” adlı tezi ile “Pekiyi” dereceyle “Edebiyat Doktoru” unvanını almıştır. “Kadı Burhaneddin Ahmed” konulu tezi ile Doçentlik sınavına giren Dr. Yaşar Yücel, 11.11.1969 tarihinde “Üniversite Doçenti” unvanını almış, 20. 12. 1969 tarihinde de Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Yeniçağ Tarihi Kürsüsü Doçentliğine atanmıştır.
10.2.1975 tarihinde Yeniçağ Tarihi Kürsüsü“ne Profesör olarak atanan Yaşar Yücel, 1.6.1977 tarihinde ise aynı Fakültenin Dekanlığına getirilmiştir. 7. 11. 1980 tarihinde yapılan seçimle ikinci defa Dekan olmuş, 31.8.1982 tarihinde ise, Ankara Üniversitesi Rektörü”nün teklifi ve Yüksek Öğretim Kurulu”nun onayı ile yeniden Dil ve Tarih Coğrafya Fakültenin Tarih Bölümü Başkanlığını da yürütmüştür.
1978 yılında Türk Tarih Kurumu üyesi olan Prof. Dr. Yaşar Yücel, Kurumun Yönetim Kurulu”nda görev yapmış, 1983-1992 yılları arasında da Türk Tarih Kurum”u başkanlığı görevini yürütmüştür.
Prof. Dr. Yaşar Yücel, 1977-1980 tarihlerinde Üniversitelerarası Kurul Üyeliği, 1977-1981 tarihlerinde ÜSYM Yönetim Kurulu Üyeliği görevlerinde bulunmuştur.
Konya Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi“nin kurucuları arasında bulunan Prof. Dr. Yaşar Yücel, 1976 tarihinden itibaren 5 yıl süre ile bu Fakültenin Tarih Bölümü Başkanlığını da yürütmüştür.
Prof. Dr. Yaşar Yücel, 1980-1981 yıllarında istek üzerine çeşitli Üniversite ve Askerî Okullarda “Atatürk” hakkında konferanslar vermiş, “Atatürk”ün Söylev ve Demeçleri” nin yeniden basımını organize etmiştir.
Prof. Dr. Yaşar Yücel, 1982 yılı içinde Sayın Cumhurbaşkanımızın direktifleri ile “Millî Komite” üyeliğine seçilmiştir.
Prof. Dr. Yaşar Yücel, evli ve iki çocuklu olup, İngilizce ve Fransızca bilmektedir.
YAYINLANMIŞ ESERLERİ VE MAKALELERİ
Kadı Burhaneddin Ahmed ve Devleti, (1344-1398), Ankara 1970.
XII-XV. Yüzyıl Kuzeybatı Anadolu Tarihi, Çobanoğulları-Çandaroğulları. Ankara 1980.
Timur”un Dış Politikasında Türkiye ve Yakındoğu, Ankara 1980.
(Yay.), Kitâb-ı Müstetâb, Ankara 1974.
(Yay.), Kitâb-u Mesâlihi”l Müslimîn ve Menâfi”il Mü”minîn, tıpkıbasım, Ankara 1980.
(Yay.), Kitâb-u Mesâlihi”l Müslimîn ve Menâfil”il Mü”minîn, Metnin Türk Harflerine Çevirisi ve Değerlendirilmesi, Ankara 1981.
(Yay. ), 1640 Tarihli Es”âr Defteri, Tıpkıbasım, Ankara 1981.
(Yay.), 1640 Tarihli Es”âr Defteri, Metnin Türk Harflerine Çevirisi ve Değerlendirilmesi, Ankara 1982.
Osmanlı İmparatorluğunda Desantralizasyon”a (Adem-i Merkeziyet) ait Bazı Gözlemler, Belleten 152, Ankara 1974.
XVI-XVII. Yüzyıllarda Osmanlı İdarî Yapısında Taşra Ümerasının Yerine Dair Düşünceler, Belleten sayı 163, Ankara 1977.
Yeni Bulunan II. Osman Adına Yazılmış Bir “Zafernâme”, Belleten 170, Ankara 1979.
Zafernâme, Tıpkıbasım, Ankara 1983.
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Sedat Alp 1913 yılında Selânik civarında Karaferye”de doğdu. İlkokulu Akhisar”da bitirdi. Lise öğrenimini İstanbul”da yaptı. 1932 yılında Atatürk”ün açtırdığı bir yarışma imtihanını kazanarak devlet tarafından yurt dışına öğrenime gönderildi.
Almanya”da Leipzig ve Berlin Üniversitelerinde Eski Çağ Tarihi, Hititoloji, Eski Anadolu Dilleri ve Kültürleri, Sumeroloji ve Akadistik ve Arkeoloji öğrenimi yaptı. 1940 yılında doktora imtihanını vererek yurda döndü. 1941 yılında Ankara”da Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Hititoloji asistanlığına, aynı yılda Doçentlik imtihanını vererek Hititoloji Doçentliğine tayin edildi. 1941-1944 yıllarında üç buçuk yıl süre ile askerlik hizmeti yaptıktan sonra Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinde Hititoloji Doçenti olarak yeniden göreve başladı. 1949 yılında Hititoloji Profesörlüğüne, 1959 yılında Hititoloji Ord. Profesörlüğüne seçildi. 1956-58 yıllarında Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesinin Dekanlığını yaptı.
1953 yılında Federal Almanya”da Münster Üniversitesinde misafir Profesör olarak ders verdi.
1959 yılında Londra”da Victoria and Albert Museum”da konferans verdi.
1967 yılında Roma”da toplanan Uluslararası Mikenoloji kongresine şeref konuğu olarak katıldı.
1969 yılında Alman Arkeoloji Enstitüsünün davetlisi olarak Berlin Üniversitesinde, 1975, 1977-78 yıllarında yine Berlin, Hamburg, Bochum, Giessen, Würzburg, Bonn ve Tübingen Üniversitelerinde konferanslar verdi.
1977 yılında Japan Foundation ve Waseda Üniversitesinin davetlisi olarak Tokyo”da konferans verdi.
Münih Üniversitesinde 1979 yılında misafir Profesör olarak ders verdi ve aynı yıl Çekoslovakya”da Prag Üniversitesine, İsviçre”de Bern ve Zürich Üniversitelerine, 1980 yılında Paris”te Collège de France”a ve İtalya”da Pavia Üniversitesine davet edilerek konferanslar verdi.
İstanbul Alman Arkeoloji Enstitüsünde davetli olarak bir kaç kez konferans verdi.
1958/1959″da bir yıl süre ile Londra”da, yine 1959″da üç ay süre ile Paris”te, 1969″da bir yıl süre ile Berlin”de, 1978″de iki ay süre ile Federal Almanya”da Marburg”ta davetli olarak, 1981/82″de dört ay süre ile Mainz”ta Bilimler Akademisinin davetlisi olarak araştırma yaptı.
Sedat Alp, Türk Tarih Kurumu üyeliğine 1946 yılında seçildi. Türk Tarih Kurumu“nda Asbaşkanı ya da Genelsekreter olarak uzun yıllar görev yaptı. Genel sekreter olarak 7., 8. ve 9. Türk Tarih Kongrelerini organize etti. Sunduğu bildirilerle Kongrelerin bilimsel çalışmalarına katıldı.
1982 yılında Türk Tarih Kurumu Başkanlığı”na seçildi.
Sedat Alp, yurt içinde ve yurt dışında bir çok bilim kuruluşunun üyesidir.
1953 yılında Alman Arkeoloji Enstitüsünün muhabir üyeliğine, 1956 yılında aynı Enstitünün aslî üyeliğine ve 1979 yılında Mainz Bilimler Akademisi üyeliğine seçildi. Sedat Alp Mainz Bilimler Akademisine seçilen iki Türk bilim adamından biridir.
Sedat Alp, Uluslararası Akademiler Birliği toplantılarında Türk Tarih Kurumu”nu iki kez temsil etti.
1957 yılında İtalyan Cumhurbaşkanının nişanı ile, 1972 yılında Federal Almanya Cumhurbaşkanının en yüksek liyakat nişanı ile onurlandırıldı.
Sedat Alp, yurt içinde ve dışında Avrupa”da ve Amerika”da bir çok Kongrelere orijinal bildiriler sunarak katıldı.
Sedat Alp”in yurt içinde ve yurt dışında Türkçe, Almanca, İngilizce ve Fransızca dillerinde bir çok araştırması yayınlanmıştır.
Sedat Alp ilk Türk Hititoloğu”dur ve Hititoloji”nin çeşitli dallarında uluslararası literatürde kabul edilmiş ve site edilmiş bir çok keşif ve buluşları vardır. Eser ve makaleleri yüzlerce kez site edilmiştir.
Sedat Alp”in en önemli keşifleri arasında Boğazköy”den sonra en çok çivi yazılı tablet bulunan Maşat-Höyük“ün metinlerdeki adının Tapika olduğunun saptanması bulunmaktadır.
Bu husus Prof. Dr. Wolfgang Röllig”in Die Welt des Orients mecmuasının 10. cildinin (1979) 92. sahifesinde yayınlanan aşağıdaki satırları ile de teyid edilmiştir:
Richtigstellung zu “Réportoire Géographique des Textes Cuneiformes” Bd. 6, 402.
In RGTC6 “Die Orts-und Gewässernamen der hethitischen Texte” ist auf S. 402 die Identifizierung von Tapika mit Maşat Hüyük aufgeführt. Diese Bestimmung der Ortslage stammt nicht von G.F. del Monte, sondern geht auf Prof. Dr. Sedat Alp, Ankara, zurück, der sie anlässlich eines Vortrages im Februar 1978 in Tübingen begründete. Sie ist inzwischen auch mit Belegen publiziert: Sedat Alp, Maşat-Höyük”te keşfedilen hitit tabletlerinin ışığı altında yukarı Yeşil Irmak bölgesinin coğrafyası hakkında. Belleten XLI, Nr. 164 (1977) 637ff. und: Sedat Alp, Remarques sur la géographie de la région du haut Yeşil-Irmak d”après les tablettes hittites de Maşat-Höyük. Florilegium Anatolicum. Mélanges offerts à Emmanuel Laroche (1979) 29ff.
Der Herausgeber, der allein die kurz vor dem Druck erfolgte Einsetzung der Identifizierung zu verantworten hat, weist mit Nachdruck aufdiese Urheberschaft hin.
Wolfgang Röllig
YAYINLANMIŞ ESER VE MAKALELERİ
Untersuchungen zu den Beamtennamen im Hethitischen Festzeremoniell, Leipzig 1940.
Kumarbi Efsanesi (Almanca”dan Tercüme), T.T.K. Yayınları: Dizi-VII, No: 11. Ankara 1945.
Hitit Kanunları Hakkında, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi Cilt 5, Sayı 5, 1947, s. 465-482.
Şırzı”da bulunan Hitit Hiyeroglif kitabesi, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi V 2, 1947, s.147-151. (Prof. H.G. Güterbock ile birlikte)
The Hittite Hieroglyphic Inscription of Şırzı, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi V 2, 1947, s. 153-158. (Prof. H.G. Güterbock ile birlikte)
6) Hitit Kıralı IV. (?) Tuthaliya”nın Askerî Fermanı, Belleten XI, sayı 43, 1947, s.383-414.
Military Instructions of the Hittite King Tuthaliya IV (?). Belleten XI, sayı 43, 1947 s. 403-414.
La désignation du Lituus eiı Hittite, Journal of Cuneiform Studies, I, 1947, s.164-175.
Hitit Metinlerinde GIŠkalmuš “Lituus” ve HUB.BI “küpe”, Belleten XII, Sayı 46, 1948, s. 301-319.
GIS kalmuš”Lituus” and HUB. BI “Earring in the Hittite Textes, Belleten XII, sayı 46, 1948, s. 320-324.
Sosyal sınıf NAM.RA”lar ve Ideogram”ın Hititçe Karşılığı. Belleten XIII, sayı 50, 1949, s.245-270.
Die Soziale Klasse der NAM.RA-Leute und ihre hethitische Bezeichnung, Jahrbuch für Kleinasiatische Forschung I, 1950-51, s.113-135.
Bemerkungen zu den Hieroglypen des Hethitischen Monuments von Imamkulu, Symbolae Hrozny I, Archiv Orientalni XVIII, 1950, s. 1-8.
Hitit hiyeroglif mühür ve kitabelerindeki bazı şahıs adlarının okunuşları hakkında, Ankara 1950.
Zur Lesung von manchen Personnennamen auf den hieroglyphenhethitischen Siegeln und Inschriften. Ankara 1950.
Hitit Devletinin İç bünyesi, IV. Türk Tarih Kongresi, Ankara 1952, s.38-45.
Hititler Hakkında yeni bir kitap münasebetiyle, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi X, 1952, s. 241-248.
On the Occasion of a new book concerning the Hittites. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi X, 1952, s.249-256.
The N (N)-formations in the Hittite Language, Belleten 18, sayı 72, 1954, s.449-467.
Die Lage von Šamuha, Anatolia (Anadolu) I, 1956, s. 77-80.
Zu den Körperteilnamen im Hethitischen, Anatolia (Anadolu) II, 1957 s.1-48
Amasya civarında Zara Bucağında bulunan Hitit heykeli ile diğer Hitit eserleri, Anatolia (Anadolu) VI, 1961/1962, s. 191-216.
Eine hethitische Bronzestatuette und andere Funde aus Zara bei Amasya, Anatolia (Anadolu) VI, 1961/1962, s. 217-243.
Kaniš=Aniša = Niša, Erken Hitit Çağının bir Başkenti, Belleten 27, sayı 107, 1963, s. 366-376.
Kaniš =Aniša = Niša Eine Hauptstadt der frühhethitischen Periode, Belleten 27, sayı 107, 1963, s. 376-386.
Eski Anadolu yazısının Menşeleri, Atatürk Konferansları. Ankara 1964, s. 57-70.
Güney-Batı Anadolu”da Bulunan Erken Bronz Çağına Ait Mermer İdol”lar, Belleten 29, Sayı 113, 1965, s. 3-8.
Frühbronzezeitliche Marmoridole aus Südwestanatolien, Belleten 29, Sayı 113, 1965, s.9-14.
“Anadolu”da” bulunan M.Ö. İkinci Bin Yılına ait altından bir yüz maskesi, Belleten 29, sayı 113, 1965, s. 15-18.
Eine goldene Gesichtmaske vom zweiten Vorchristlichen Jahrtausend aus “Anatolien”, Belleten 29, Sayı 113, 1965, s. 19-23.
Libasyon Kapları “Gaga Ağızlı Desti” ile “Kol Biçimli Alet ve Hitit Metinlerindeki Karşılıkları, Belleten 31, Sayı 124, 1967, s. 5I3-530.
Die Libationsgefässe “Schnabelkanne” und “Armförmiges Gerât” und Ihre Hethitischen Bezeichnungen, Belleten 31, Sayı 124, 1967, s. 531-549.
Zylinder-und Stempelsiegel aus Karahöyük bei Konya, Ankara 1968. T.T.K. Yayınları: Dizi-V, No. 26, XVI + 310 s. 276 Abbildungen im Texte, 254 Tafeln.
Ein hethitisches Stempelsiegel aus der Umgebung von Afyonkarahisar und ein Knopfsiegel aus Yazırhöyük bei Nevşehir, Festschrift P. Meriggi, 1970, s. 1-6.
Konya Civarında Karahöyük”te bulunan Silindir ve Damga Mühürleri 1972, T.T.K. Yayınları: Dizi, V, no. 31 XVI + 296 s. metin içinde 276 desen, dışında 254 levha.
Hitit Hiyeroglif yazısında şimdiye kadar anlamı bilinmeyen bir ünvan, VII. Türk Tarih Kongresi I. Cilt, 1972, s.98-102.
Eine weitere Hieroglypheninschrift aus Emirgazi und ein Rollsiegel mit Hieroglyphenlegenden aus dem Gebiet von Adıyaman, südöstlich von Malatya, Festschrift Heinrich Otten, 1973 s. 11-15, 1975.
Ištar auf dem Karahöyük, Mansel”e Armağan, 1974, s.703-707.
Eine neue hieroglyphenhethitische Inschrift der Gruppe Kızıldağ-Karadağ aus der Nähe von Aksaray und die früher publizierten Inschriften derselben Gruppe, Anatolian Studies Presented to Hans Gustav Güterbock on the Occasion of his 65th Birthday, 1974, s. 17-27.
Eski Önasya”da Siyasal İlişkilerden Bölümler, Cumhuriyetin 50. Yıldönümü Anma Kitabı. S. 425-436, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Yayın No. 239, 1974.
Die Hethiter in Anatolien, Das Parlament 1976, Türkiye Özel Sayısı.
Maşat Höyük”te keşfedilen Hitit Tabletlerinin Işığı altında Yukarı Yeşil Irmak bölgesinin Coğrafyası Hakkında, Belleten 41, sayı 164, 1977. s. 637-647.
Hitit Kenti Hanhana”nın Yeri, Belleten 4I, sayı I64, 1977, s. 649-652.
Remarques sur la géographie de la région du Haut-Yeşilırmak d”après les tablettes hittites de Maşat-Höyük, Florilegium Anatolicum, Mélanges offerts à Emmanuel Laroche, Paris, 1979 s.29-35.
Die Lage der Kultstadt Hanhana, Festschrift Elmar Edel, Bamberg 1979, s. 13-16.
Hitit Dilinde “Saray” sözünün karşılığı, Belleten 43, sayı 170, 1979, s. 273-280.
Das hethitische Wort für “Palast”, Studia Mediterranea I, Piero Meriggi dicata I, 1979, s. 17-25.
Maşat Höyük”te keşfedilen çivi yazılı Hitit Tabletleri, VIII. Türk Tarih Kongresi I. cilt, 1979, s. 165-196.
Die hethitischen Tontafelentdeckungen auf dem Maşat-Höyük, Belleten 44, sayı 173, 1980, s. 254-59.
Eski Anadolu”da yazı, Harf Devriminin 50. Yılı Sempozyumu s. 19-22, Türk Tarih Kurumu Yayınları XVI. Dizi, sayı 4I, 1981.
Hititlerin dinsel törenlerinde kullanılan temizlik maddesi tuhhueššar üzerinde bir inceleme, Belleten 46, sayı 182, s. 247-254.
Beiträge zur Erforschung des hethitischen Tempels, Kultanlagen im Lichte der Keilschrifttexte, Ankara 1983. T.T.K. Yayınları: Dizi - VI, No. 23 XXXIV + 382 s., metin dışı 1-13 fotoğraf ve desen.
Zum Wesen der kultischen Reinigungssubstanz tuhhueššar, Festschrift A. Kammenhuber.
Die Lage der hethitischen Kultstadt Karahna, Festschrift Kurt Bittel
Tanıtma ve Eleştirileri:
H. Bozkurt - M. Çığ - H.G. Güterbock, İstanbul Arkeoloji Müzelerinde Boğazköy Tabletlerinden Seçme Metinler, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Dergisi II, Sayı 5, 1944, s. 789-794.
E. Neufeld, The Hittite Laws, Journal of Cuneiform Studies VI, 1952, s.93-98.
B. Rosenkranz, Beiträge zur Erforschung des Luwischen, Bibliotheca Orientalis XI, 1954, s.208-209.
Th. Beran, Die hethitische Glyptik von Boğazköy I, Orientalistische Literaturzeitung 66, 1971, s. 362-364.
kaynak: kimkimdir.gen.tr
Şevket Aziz Kansu 1903 yılında Edirne”de doğmuştur. Dr. Aziz Emin ile Emine Hanımın oğludur. Evli ve iki çocuk babasıdır. İstanbul Tıp Fakültesi 1923 yılı mezunudur. Gülhane ve Tıp Fakültesinde stajını müteakip, iki yıllık zorunlu hizmetini Ankara”nın Bâlâ ilçesinde hükümet tabibi olarak tamamladıktan sonra (1924-26) İstanbul Tıp Fakültesine iç hastalıkları kliniğinde asistan olarak tayin edilmiştir.
Asistanlığı sırasında daha önce Cumhuriyetin Avrupa için açtığı ilk musabaka sınavını kazandığından izinli olarak Paris”e Tıp ve Antropoloji ihtisası için gönderilmiştir. (1927-29). Sorbonne Üniversitesi Yüksek Etüdler okulu Broca Antropoloji laboratuvarında Prof. Dr. G. Papillaut”nın yanında çalışmış, hazırladığı bir tezle devam ettiği Antropoloji okulundan diploma (Diplome des Sciences Anthropologique) almıştır.
Türkiye”ye dönüşünde I. sınıf iç hastalıkları uzmanı olmuştur. Tıp Fakültesinde açılan bir sınavla Antropoloji (doçenti) (1929) olmuş, Ankara”da toplanan birinci Türk Tarih Kongresinden (2-11 Temmuz 1932) sonra Atatürk tarafından Türk Tarih Kurumu asıl üyeliğine seçilmiştir. 1934 yılında profesör olmuştur.
Darülfünun (Üniversite) reformunda kadrosu İstanbul Fen Fakültesine nakil edilmiştir. 1935 yılında Atatürk”ün isteği üzerine Ankara Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesine Antropoloji Profesörü olarak getirilmiştir. 1944 yılında Ordinaryüs profesörlüğüne yükseltilmiştir. Bu fakültenin 1942-44 yıllarında dekanlığını yapmış ve 1946 yılında kurulan Ankara Üniversitesinin ilk rektörü seçilmiştir. 1973 yılında yaş haddinden emekli olmuştur. Türkiye Tıp Akademisi, Türk Tarih Kurumu, Türk Dil Kurumu, Paris ve Roma Antropoloji Cemiyetleri ile Alman Arkeoloji Enstitüsü Aslî ve Floransa Antropoloji Cemiyeti Muhabir üyesidir. Türk Tarih Kurumu Başkanlığında (1962-1973) bulunmuştur. Kanseroloji ve Ekoloji Derneği Onursal üyesidir.(1976)
Prehistorya ve Pretohistorya Bilimler (1932) ile Antropoloji ve Etnoloji Bilimleri (1934) Uluslararası Kongrelerinin daimî konseyleri üyeliğinde bulunmuştur. İkinci Kongre (Antropoloji-Etnoloji) ile Türkiye Tabiatını Koruma Cemiyetinin kurucularındandır. Sahası ile ilgili bazı eserleri: Antropoloji Dersleri (1938), Antropometri Tetkikleri Rehberi (1937), Prehistorya araştırmaları Rehberi ( 1938), Etiyokuşu Hafriyat raporu (1940), Türk Antropoloji Enstitüsü Tarihçesi (1940), Doğunun Prehistoryası (çev. 1946), İnsanlığın Kaynakları ve ilk Medeniyetler (1947), Avrupa”nın İskân Tarihi (çev. 1950), Rassengeschichte der Türkei (1977).
28.4.1962 - 21.4.1973 tarihleri arasında Türk Tarih Kurumu başkanlığı yapmıştır.
Türk ve yabancı dergilerde birçok bilimsel tebliği ve araştırmaları da yayınlanmıştır.
YAYINLARI
Anadolu Dârülfünunu, İçtihat, N. 188, 1925, İstanbul.
J.M. Guyau. İçtihad, N. I73, 1925, İstanbul.
J.M. Guyau. İçtihad, N. I75, 1925, İstanbul.
Hayat ve ahlâk hakkında. İçtihad N. 180, 1925, İstanbul.
Irklar ruhiyatı (çeviri). Hayat, Sayı. 93, 1928, Ankara.
Antropologinin esbabı hazırayı taharrideki gayesi nedir? (Papillault”dan çeviri). Hayat, Sayı: 97, 1928, Ankara.
Anadolu Dârülfünunu için. Hayat, 1929.
İrade kırıcılar. Hayat, 1929.
Şahsiyet ve veraset. (Kişilik ve kalıtım) Türk Antropoloji Mecmuası. 1929 (çeviri) .
Etude morphologique des crânes Néo-Caledonienes et des nègres Africaines. Revue anthropologique. Paris, 1929.
Anadoluda yontulmuş taş devrine dair not. Türk Antropoloji M. 1930. (çeviri) Antropolojide kraniometri, sefalometri ve antropometri usülleri, 1930. Türk Antoropoloji Mecmuası 1930.
Alelumum prognatizma ve Türk kafalarının prognatizması hakkında bir tetkik.
Note sure l”indice du prognatizması des crânes Turcs. Türk Antropoloji Mecmuası 9. 1930, s. 5-18.
Bu günkü şeklimizin (morphologie) menşeleri ve fosil insanlar. Türk Antropoloji M. 9. (çeviri). 1930.
Hititlerin kranislojik tetkikatına methal. Sur l”amorphologie des crânes trouvés dans un hüyük (tell) d”Anatolie (Alişar). Türk Antropoloji M. 10, I930, s. 3-17.
Türk kadın ve erkeğinin mukayeseli sefalometresi hakkında bir muhtıra. Türk Antropoloji M. 9, 1930. 44-49.
Câni kafalarının kaidei kıhf zaviyeleri (açıları) noktai nazarından (bakımından) incelenmesi. Türk Antropoloji M. N. 9, 1930.
Kan grupları hakkında, İstanbul Tıp Fakültesi Mecmuası, 1931.
Antropoloji tedrisatı hakkında. Türk Antropoloji M, 1931.
İlim ve hakikat için, Milliyet, 1931.
Anadolu ve Rumeli Türklerinin antropometrik tetkikleri. Birinci muhtıra: Boy ve gövde nisbetler (oranları). Recherche Anthropometrique sur les Turcs d”Anatolie et de Roumelie, premier memoire. Les proportions de la taille et du tronc. Türk Antropoloji M. 12, 1931. 3-15.
Anadolu ve Rumeli Türklerinin antropometrik tetkikleri, ikinci muhtıra; Etraf ve Baş nisbetleri (oran). Recherche anthropométrique sur les Turcs d”Anatolie et de Roumelie, deuxième mémoire, les proportions des membres et de la tete. Türk Antropoloji Mecmuası 12, 1931, s. 97-107.
Türklerin Antropolojisi. Birinci Türk Tarih Kongresi zabıtları. s. 271-288 Ankara 1932.
Türk ırkı ve Türk dili. Türk Antropoloji M. 1932.
Türk çocuklarında mavi lekeler. Sur la tache bleu congénitale chez les enfants Turcs. Türk Antropoloji Mecmuası 12-I4, s. 37-45. 1932.
Tabii sevklerden mânevi şahsiyete doğru (çeviri). Türk Antropoloji M. Sayı 13-14, pp.49-88, İstanbul, 1932.
Türk Tarih Kurumu “Türk Tarihinin ana hatları” eserinin müsveddeleri, No: 2, (Avrupa”da ilk medeniyetler). Ankara, 1933.
T.T.K. “Türk Tarihinin ana hatları müsveddeleri” 2. seri No: 2, (Avrupa”da Neolitik Çağ Brakisefalleri) Ankara, 1933.
Kanser ve ırk arasında muhtemel münasebetler. Tıb Dünyası Mecmuası, İstanbul, 1933. Türk topraklarının adamı, Ülkü, 1934.
Psikanaliz ve beşer morfolojisinin münasebetleri. Türk Antropoloji M. (çeviri) 1934.
Kemalist Nasyonalism ve millî kıymetler. Vakit. İstanbul 1934.
Antropoloji. Yeni Türk Mecmuası, İstanbul, 1934.
Çinde keşfedilen Sinanthropus hakkında, Yeni Türk Mecmuası, İstanbul, 1934.
Contribution â l”etude crâniologique du métopisme. Congrés International des Sciences Anthropologiques et Ethnologiques. p. 89-90. London, 1934.
Contribution à la crániologie et l”anthropometrie des Acromegals. Congrés. International des Sciences Antropologiques et Ethnologiques. London, 1934. Deuxieme contribution a l”étude crániologique des Eti (Hittites). Türk Antropoloji M. N. 15-16, 1934.
Kafanın tavsifi karakterleri ve morfolojisi arasındaki rabıtalar hakkında bir tetkik, Contribution sur la signification morfologique des caractéres descriptifs du crâne. Türk Antropoloji M.N. 15-16, 1934, s. 70-81. (Seniha Tunakanla birlikte).
Galatlar (çeviri). Türk Antropoloji Mecmuası, No: 15-16, s. 41, İstanbul 1934.
Psikanaliz ve beşer morfolojisinin münasebetleri (çeviri). Türk Antropoloji M. 1934.
Türk iskeletinin antropolojik tetkikine yardım: Kürek kemiği, Osteologie des Turcs (l”omoplate). Türk Antropoloji Mecmuası 17-18, (S. Tunakan ile birlikte) s. 3-32.
Prof. Dr. Georges Ferdinand Papillault (1863-1934). Türk Antropoloji Mecmuası, N. 12, 1935, İstanbul.
Crâniologie de l”Anatolie. Türk Antropoloji M. 17-18, 1935 s. 65-67. Contribution a l”etude crâniologique demétopisme, L”Anthropologie, T. 45 N. 3-4, 1935 Paris ve Türk Antropoloji M. 17-18, s. 68-72, 1935.
Kanserlilerin kan grupları üzerine bir not. Tedavi Kliniği ve Laboratuvarı M. 1935. (Kazım İsmail Gürkan”la birlikte).
Crâniologie de l”Anatolie. L”Anthropologie, T. 45, N. 1-2 Paris, 1935.
Atatürk Üniversitesi gencine. Vakit, 1935.
Çenelerin ölçüleri ve morfolojisi hakkında. Diş tabibleri mecmuası 65, 1936, İstanbul. Türk ırkı hakkında, Ülkü, 1936. (çeviri)
Anadolu”yu kucaklayan genç. Ülkü, 1936.
İnsan beyninin kaynakları ve tekâmülü. (Müterakki dimağlaşma). Ülkü, 1936.
Antropolojinin tarifi ve programı hakkında, Ülkü, 1936.
Anadolu prehistoryasına ait bir not. Ülkü XII, 72, s. 477-479, 1936.
Anadolu ve spor, Ülkü, 1937.
Cumhuriyet köy çocukları. Ülkü, 1937.
Prehistorya, Ülkü, 1937.
Anadolu Üniversiteleri. Ülkü, 1937.
1936 yılında Ankara ve civarında meydana çıkarılan paleontolojik ve prehistorik vesikalar hakkında ilk bir not. ÜIkü, VIII, 48, 1937.
Natur Tarihi ve Bilgileri Türk Muzeum”u. Ülkü, sayı, 51,1937.
Hâmid”in antropolojik tetkiki. Ülkü, IX, 51, s. 187-190. 1937.
Ankara civarının prehistoryasında yeni buluşlar. Nouvelles découvertes Prehistorique aux environ d”Ankara. İkinci Türk Tarih Kongresi. İstanbul 1937.
Selçuk Türkleri hakkında antropolojik ilk bir tetkik ve neticeleri. Contribution à l”antropologie des Turcs Seldjoucides. İkinci Türk Tarih Kongresi, İstanbul, 1937.
İstikbal sevgisi ve bio-sosyal kültürümüz, Ülkü 1937.
Antropometri tetkikleri için rehber, Ankara, 1937.
Alaca Höyükte bulunan iskeletlerin antropolojik tetkiki. Etude Antropologieque sur quelque squelettes trouvés â Alacahöyük Belleten I 1937. ve L”Anthropologie, T. 47. N. 1-2 1937, Paris.
Kumtepe neolitik kemikleri üzerinde antropolojik tetkik. Etude anthropologique sur les ossoments néolitique de Kumtepe. Belleten, 2. 1937. Ankara.
Ar”ın prehistorik kaynakları hakkında, Ülkü, 1938.
Bilgi ve kafa, Ülkü 1938.
Antropoloji dersleri, I. cilt 1938.
Atatürk, Ülkü, 1938.
Türk vatanı ve dinamik ilim. Ülkü, 1938.
Doktor Alexis Carrel ve Lindberg, Ülkü, 1938.
Prehistorya araştırmalarında metodlar 1938.
Beşer ırklarının etnoloji bakımından tarihi metodla tasnifi üzerine bazı görüşler. Ülkü, 1938.
Sur les nouvelles découvertes paleolitiques faites en Anatolie sous I”auspice de la Société Turque d”Histoire. Deuxième congrès International des Sciences Antropologique et ethnologique. Copenhag, 1938.
Recherches Anthropologiques sur les enfants Turcs des deux sexes. Congrès International des Sciences Anthropologiques et Ethnologiues. Copenhague 1938.
Recherches sur les angles de la base du crane chezles Turcs. Congrès International des Sciences Anthropologiques et Ethnologiques. 1938.
Contribution à l”êtude sur l”histoire racial de l”Anatolie. Congres International des Sciences Anthropologies et Ethnologiques. Copenhague 1938.
Kız ve erkek çocukları üzerinde antropolojik araştırmalar. Recherches antropometriques sur des enfants des deux sexes. Belleten 9, 1938.
Türk Tarih Kurumu prehistorya araştırmaları, Belleten, 9, 1939.
Atatürk Belleten 1938.
Kız ve erkek Türk çocukları üzerinde antropometrik araştırmalar. Ülkü, 1939.
Kültür teorileri hakkında, Ülkü, 1939 (çeviri).
Anadolu paleolitiğine dair bir not. Ülkü, 1939.
Halkevleri için. Ülkü 1939.
Öjenik problemler. Ülkü XII, 72, 37, 1939.
Anadolu”nun ırk tarihi üzerine antropolojik yeni bir tetkik. Nouvelle Contribution à l”Etude sur l”Histoire Raciale de l”Anatolie. Türk Antropoloji Mecmuası, No: 19-22, s. 1-8, İstanbul, 1939. (M. Atasayanla birlikte).
Afyonkarahisar civarında Kusura hafriyatında meydana çıkarılan bakır çağı ve Eti devirlerine ait iskeletler üzerinde tetkikler. Recherche sur les squlettes de I”âge du cuivre et de l”epoque Hititte découverte dans les fouilles de Kusura aux environs d”Afyonkarahisar. Türk Antropoloji M., 19-22, 1939. (M. Atasayanla birlikte).
Ankara civarında bulunan prehistorik bir vazo (gagalı küçük testi) hakkında. Sur un petit Vasei a Schnabelkanne trouve aux Environs d”Ankara. Türk Antropoloji Mecmuası, No: 19-22, s. 328-329, İstanbul, 1939.
Anadolu paleolitiğine dair bir not. Note Relative à l”Age Palèolithique en Anatolie. Türk Antropoloji Mecmuası, No: 19-22, s. 330-335, İstanbul, 1939.
Etude anthropologique d”Arslantepe (Malatya) Revue Hititte et Asianique. Paris. 1939.
Les ossements d”Ahlatlıbel (âge de cuivre). Türk Antropoloji M. 19-22, 1939.
Anadolunun ırk tarihi üzerine antropolojik bir tetkik. Contribution a l”étude sur l”histoire raciale de l”Anatolie. Belleten 9, 1939, Ankara.
Türk askeri, Ülkü, 1940. Millet ve edebiyat, Ülkü, 1940.
Doğu Anadolu”da, Ülkü, 1940.
Irk ve millet. Ülkü, 1940.
Ankara Hayvanat bahçesi, Ülkü, 1940.
Anadolu ve Türk gençleri. Ülkü, 1940.
Anadolu Üniversitesi ve Türkiye”de ilimlerin ilerlemesine çalışacak müessese hakkında. Ülkü, 1940.
Türk Tarih Kurumu tarafından yapılan Eti yokuşu hafriyatı raporu. Les fouilles d”Eti Yokuşu enterprises par la société d”Histoire Turque, Ankara, 1940.
Türk Antropoloji Enstitüsü tarihçesi (historique de l”institut Turcs d”Anthropologie), 1940.
Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Antropoloji Enstitüsünde muhafaza edilmekte bulunan bazı prehistorik arkeoloji eşyası. Belleten V, 19, 1941, s. 255-260.
Oluşum. Ülkü 1941 (Tahsin Özgüç”le birlikte).
Tilkitepe (Şamramaltı-Van) kazısında bulunan kemik ve taş aletler münasebetiyle şarkî ve cenubi şarkî Anadolu”ya bir bakış. Belleten 1941.
Zile ve civarının ön ve eski tarihine ait yeni buluntular. Ülkü, XVII, 99, 1941. s. 213-218 (T. Özgüçle birlikle).
Etiyokuşu kazısında bulunan mühür ve ağırşak, Ülkü, XVII. 100, 1941, s. 291-293 (Tahsin Özgüçle birlikte).
Anadolu”da Türk mütefekkirlerinin coğrafi yayılışı üzerinde bir araştırma. “A research on the geographical distribution of Turkish intellectuals in Anatolia,” Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi I, 1942. 21-34.
Kars Üniversite Haftası: Türk vatanı ve cehit felsefesi. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi yayını, Ankara, 1942.
Anadolunun ilk iptidai beşeriyetine ait olarak meydana çıkardığım vesikalar ve neticeler. CHP Konferansları serisi 14, Ankara, 1942.
Etnoloji ve memleketimiz. Ülkü, 1942.
Yeni yıl açış dersi. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 1943.
Türkiye Yüksek Etüdler Enstitüsü hakkında. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, sayı 4, 1943.
Cumhuriyetin 20. yılı ve Türk ilminin hizmetinde gençlerimiz. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, cilt. II. 1943.
İnsan ve medeniyet evrimi (tekâmül) tarihinde Anadolunun yeri. III. Türk Tarih Kongresi, Ankara, 1943.
Anadoluda yeni paleolitik buluntular. Neue Paleolitische funde in Anatolien. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi II, 5, 1943, Ankara.
Hatay, Üniversite Haftası: Milliyetçiliğimiz ve Türk gençliği. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 1943.
Fakülte 1943-1944 öğretim yılının açış söylevi. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 1944.
Anadoluda mezolitik kültür buluntular. Finds of mesolithic industry in Anatolia. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, II, 1944. Ankara.
Hatay (Antakya) da bulunan üst aşölleen (Micoque) ve Niğde-Nevşehir çevrelerinde toplanan alteler hakkında bir not, Belleten, 1945.
Isparta-Burdur illeri çevresinde Türk Tarih Kurumu adına 1944 Haziranında yapılan prehistorya araştırmalarına dair ilk rapor, (Türkçe-İngilizce). Belleten IX. 34. 1945.
Türk Tarih Kurumunun Alacahöyük kazılarında (1936-1944.) bakır çağı yerleşme katlarından çıkarılan iskeletlerin antropolojik incelenmesi. Belleten, 36, 1945. (S. Tunakan”la birlikte).
Dağ yolcuları ve dağların hayatı. Ülkü, 1945.
Roosevelt ve insanlık şuuru. Ülkü, 1945.
Toprak ve medeniyet. Ulus, 1945.
Hülya ve hayat, Ulus, 1945.
Beynimiz ve medeniyet. Ulus, 1945.
Mânevî şahsiyetimiz ve eğitim. Ulus, 1945.
Medeniyetimiz. Ulus, 1945.
Atom devri ve insanlığın alın yazası, Ulus, 1945.
Medeniyet ve üniversiteler. Ulus, 1945.
İnsanlığın manevî iklimleri, Ulus, 1945.
İçtimaileşen ve ehlileşen dünya. Ulus, 1945.
Biometri ve sosyal problemler. Ulus, 1946.
Anadolu Üniversitesi gencine birinci mektup, Ulus, 1946.
Anadolu Üniversitesi gencine ikinci mektup, Ulus, 1946.
Ankara Üniversitesinin ilk öğrenim yılını açış nutku, 1946.
İnsanlığın kaynakları ve ilk medeniyetler. T.T.Kurumu yayını. Dünya Tarihi serisi N. I. 1946.
Doğunun prehistoryası (çeviri), T.T.K. yayını 1946.
The place of anthropology and ethnology in Turkish universities and works and studies carried on in that field. Man, London, 1946.
Alacahöyük 1943-1945 kazılarından çıkarılan kalkolitik, bakır ve tunç çağlarına ait halkın antropolojisi. Sur l”anthropologie de la populations des âges Chalcolithique, du Cuivre et du Bronze mis jour lors des fouilles d”Alacahöyük. Belleten X, 40, 1946. (S. Tunakan ile birlikte).
Ankara Üniversitesinin ikinci öğrenim yılı açış nutku, 1947.
Üniversiteler Kanununun yürürlüğe girişinin ve Ankara Üniversitesinin kuruluşunun ilk yıldönümü töreni konuşması. Ankara 1947.
Gençlikte irade eğitimi ve büyük adamlar. Ankara Üniversitesi yayını 1947.
Stone age cultures in Turkey. American Journal of Archaelogy, Vol, LI, No. 3 1947.
1937-1939 yıllarında Eskişehir”de Yazılıkaya”da yapılan kazıda çıkarılmış olan Frik çağına ait kafanın antropolojik incelenmesi. (Belleten), 1947. (Türkçe-Fransızca). (S. Tunakan ile birlikte)
Ölümü dolayısıyle hocam Ord. Prof. Dr. Neşet Ömer İrdelp. Ulus, 5. VI. 1948. Ankara.
Tilki Tepe (Van) kazısında çıkarılan iskeletlerin antropolojisi. 1948. (M. Ünsal”la birlikte).
Ankara civarında paleolitik yeni buluşlar, 1948 (Fikret Ozansoy”la birlikte).
Karaoğlan